Türkiye’de dinî kimlik ve inanç pratikleri son yıllarda belirgin bir dönüşüm içinde. KONDA’nın 2008 ve 2024 yılları arasında yaptığı “Hayat Tarzları” araştırmalarına göre, kendini “dindar” olarak tanımlayanların oranı %55’ten %46’ya geriledi. Aynı dönemde “ateist” olduğunu belirtenlerin oranı %1’den %4’e, “inançsızım” diyenlerin oranı ise %1’den %5’e yükseldi. Bu verilere göre ateist ve inançsız bireylerin toplam oranı %8’e çıkarak dört katlık bir artış gösterdi. Ayrıca “namaz kılıyorum” diyenlerin oranı %42’den %24’e düşerken, “başörtüsü takıyorum” diyen kadınların oranı %52’den %45’e indi. 2008 yılında her 10 kişiden 8’i “oruç tutuyorum” derken, 2024’te bu oran %66’ya geriledi.Genç kuşaklarda bu düşüş daha da belirgin; özellikle Z kuşağında dindarlık tanımı daha bireysel ve sorgulayıcı hale geliyor. KONDA, bu değişimi “dinin kamusal alandan bireysel alana çekilmesi” olarak yorumluyor. İnanç hâlâ toplumda baskın bir kimlik unsuru olsa da, dinsel pratiklerin günlük yaşamda giderek azaldığı görülüyor.
Sizce neden ?
